Gittin hayaller yandı, kül yok, duman yok, hiçbişey yok!

Güzel denebilecek bir günün ardından bile ağlamaklıyım. Yerin dolmadı hala... Ben benden gitti de geriye kül bile kalmadı. Gerçek anlamıyla hiçbişey yok içimde kalmadı. Yaşamın tadı tuzu yok, Allah affetsin çok daha az şükrediyorum artık elimdekilere. Yalnız hissediyorum çokça.. Seviyorumda yalnızlığımı... Sevdikçe daha yalnız, yalnızlaştıkça daha da yitiğim aslında. Ne hayallerim vardı benim! Yüzünden gülümseme eksik olmayan biriydim. Küçücük şeylerle mutlu olurdum çokta severdim polyannacılık oynamayı. Şimdi yaşımın iki katı yaşamış kadar yorgun, zihnim, bedenim. Sevinçlerim hep yarım, mutluluklarım hep eksik sayende. Seni sevdiğim şiddette kırgınım sana. "Nasıl" deme, bilmiyorum... Kayboldum, boğuldum, gel bile diyemiyorum artık sana. Çok, çok, çok yorgunum....

Bir 'An' da

Ne oldu da bir an da (yine) düştün içime? Hem de o kadar mutluyken ben neden acıttın yine canımı? Neden yıllardır durduğun yerde beklerken, aniden gelip acıtıyorsun canımı? Ya gel artık, ya da yakma beni, girme düşüncelerime. Beni bitirsen de, özlüyorum, seviyorum seni... Ama ne olur gelme aniden aklıma...

Özellikle bu kadar mutluyken, bir an da şiddetli bir depremle sarsma yüreğimi. Bırak azıcık mutlu olayım, güleyim biraz, çokça çocuklaşayım... Şimdi bana ne yaptığını söylesem duyar mısın? Derin bir yaradan sızan kan gibisin ben de. Kalbimden başlıyorsun, sonra gözlerimden akıyor bana verdiğin sızı...

Biliyorum benden bin beteri var, şükretmek gerek. Elimde değil, usul usul, ılık ılık kanarken bu yara  sana gel bile diyemez haldeyim şimdi. Artık susma zamanı...